Concerto - For Whom the Requiem Plays 2

Location : ย่านการค้า เมืองใกล้เคียง

เลโอ : (อ๊า~ ตกใจสุดๆ เลยนะเนี่ย

โน้ตมันหายไปหมดเลย เพราะว่าเจอกับเคย์โตะแท้ๆ...

บ้าจริง ผลงานชิ้นเอกของฉันหายไปแล้ว บอกมาเลยนะ ว่าเขาจะรับผิดชอบยังไง?

ไม่หรอก มันไม่ใช่ความผิดของเคย์โตะ เพราะว่าฉันไม่ระวังเองด้วยแหละ เดินไปเดินมาไม่ระวังตัว เพราะคิดว่าจะไม่เจอใครที่รู้จักในเมืองข้างๆ แบบนี้

เอาเถอะ ถึงจะอยู่ในเมืองใกล้ๆ แบบนี้ แต่ก็ยังใกล้กับยูเมะโนะซากิอยู่ดี มันไม่ได้ไกลเหมือนต่างประเทศซักหน่อย...

ฉันคงอยู่ใกล้กับที่อยู่ของพวกนักเรียนสินะ

ฉันต้องเจอใครซักคนอีกแน่ๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย แต่อย่างน้อยฉันก็ควรคิดว่า ยังดีที่คนที่เจอไม่ใช่เซนะ

ฉันไม่รู้เลยจะมองหน้าเขายังไงตอนนี้

...ที่จริงแล้วเขาควรจะเป็นคนเดียวที่ฉันเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่ว่า... ต่อให้ไม่มีฉันก็ไม่เป็นไรหรอก

บางทีฉันก็ได้ยินเพลงเก่าๆ ของพวกเราดังออกมาจากในเมืองเหมือนกัน ได้ยินเสียงของเขาด้วย

ผสมไปกับเสียงของนารุและริทสึ และ... เสียงของใครบางคนที่ฉันไม่รู้จัก

ไม่เหมือนกับดวงตา ไม่มีใครสามารถห้ามการรับรู้ของหูได้ อาจจะทำได้แค่ปิดมัน แต่ว่าฉันทำไม่ได้หรอก นายยังคงพยายามทำมันยังเต็มที่ในฐานะของไอดอลใช่มั้ยล่ะ เซนะ

ภายในชื่อไหนงั้นเหรอ? ยังคงเป็น [Knights] อยู่ แม้ว่า [ราชา] จะตายไปแล้วรึเปล่า?)

มาดาระ : ♪~♪~♪

เลโอ : หืม?

หวา หม่าม๊า! มิเคจิ หม่าม๊า~! ฉันเอง เลโอ ว่าไง~ ☆

มาดาระ : ...? โอ้ เลโอซัง! ฉันรอนายอยู่เลย! ดูสบายดีนี่นา!

มานี่ มานี่ มานี่เร็ว! ฉันดีใจที่ได้เจอนายมากเลยนะ! ให้หม่าม๊ากอดหน่อยเร็ว!

เลโอ : ไม่ได้ หม่าม๊า ตอนนี้นายกำลังเล่นเชลโล่อยู่ นายมากอดฉันได้ที่ไหนล่ะ

แล้วทำไมนายถึงได้มาเล่นอยู่ข้างถนนแบบนี้ล่ะ เล่นดนตรีเปิดหมวกเหรอ?

มาดาระ : เปล่าหรอก ฉันคิดว่าฉันจะจับตัวเลโอซังได้ถ้าเกิดเล่นดนตรีน่ะ แถมมันดีกับการซ้อมคอนเสิร์ตด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย ว่ามั้ย?

ฉันขออนุญาตแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก!

เลโอ : นายนี่เก่งเรื่องวางแผนอะไรแบบนี้จริงๆ นะ หม่าม๊า... จะว่ายังไงดีล่ะ— บ้าบิ่น แต่ก็ละเอียดอ่อน

มาดาระ : เชื่อสัญชาตญาณก็คงจะดีกว่าจริงๆ นั่นแหละ แถมยังไม่ยุ่งยากด้วยนะ จริงมั้ย

ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ปลอดภัยอยู่แล้วล่ะ แต่ถ้าเกิดทำผิดกฎล่ะก็ ชีวิตก็ไม่ปลอดภัยแน่นอน

เลโอ : อ๊ะ~ แล้วก็นะ หม่าม๊า เดี๋ยวนี้นายยังบินไปหลายๆ ประเทศอยู่รึเปล่า

มาดาระ : ไม่แล้วล่ะ ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ ฉันก็กลับลงมาในฐานะของ [MaM]...

แล้วนี่นายเองก็ไปอยู่ประเทศอื่นมาตลอดเลยเหรอ เลโอซัง?

ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนายบ่อยเลยล่ะ ดูเหมือนว่านายจะใช้นามปากกาอยู่สินะ แต่ว่าแค่ฟังก็รู้แล้วล่ะ ว่าเพลงไหนเป็นเพลงที่นายแต่ง

ดูเหมือนว่าจะกำลังไปได้ด้วยดีเลยนะ ในฐานะของเพื่อนที่มาจากที่เดียวกัน ฉันภูมิใจในตัวนายนะ ♪

ฉันเรียกนายมาที่นี่ เพราะได้ยินว่านายกลับมาที่ญี่ปุ่น แล้วก็อยาดเจอนายด้วย ฉันดีใจที่นายรับสายนะ เลโอซัง! เด็กดี เด็กดี ♪

เลโอ : หื~ม... ฉันติดหนี้นายครั้งนึงนะ หม่าม๊า นายจะเล่นคอนเสิร์ตใช่มั้ย?

ก็นั่นแหละ ไม่มีเหตุผลให้ฉันปฏิเสธนี่นา

...แล้วก็ อย่ามาลูบหัวฉันสิ กรรรรร!

หม่าม๊า ทำไมชอบทำอย่างกับฉันเป็นเด็กเนี่ย!?

มาดาระ : ฮ่าฮ่าฮ่า โทษที โทษที ดูเหมือนฉันจะมีปัญหากับนิสัยของตัวเองน่ะ...

ฉันชอบคิดว่าพวกคนที่อ่อนแอกว่าดูเหมือนเดผ้ดหรือไม่ก็เต้าหู้น่ะ เลยพยายามจะดูแลดีๆ

เลโอ : นี่นายกำลังเรียกใครว่าเต้าหู้... พูดถึงถั่วเหลือง เมื่อกี้ฉันเห็นเคย์โตะล่ะ

หม่าม๊า อย่าบอกนะว่านายส่งตั๋วคอนเสิร์ตให้หมอนั่นด้วยน่ะ?

หยุดเลยนะ~ ไม่ใช่ว่าฉันบอกว่าไม่อยากเจอคนจากยูเมะโนะซากิเหรอ?

มาดาระ : ฮ่าฮ่าฮ่า รู้อะไรมั้ย ฉันเองก็เป็น [คนจากยูเมะโนะซากิ] เหมือนกันนะ

โลกมันเล็ก เลโอซัง ถ้าเกิดนายต้องการจะทำงานนักดนตรีต่อไปล่ะก็ นายหนีไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก

ดนตรีน่ะ เป็นภาษาสากลอยู่แล้วล่ะ เหมือนกันกับบทสวดของพระเจ้านั่นแหละ

แต่ฉันก็จะไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นน่ะนะ... จริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เคย์โตะซังมาอยู่แถวนี้แหละ

ดูเหมือนว่าจะมีวงดนตรีและวงออเคสตราหลายๆ วงมาร่วมแสดงด้วย แน่นอนว่าฉันเองก็เข้าร่วมในฐานะของ MaM

ถ้าเกิดเป้าหมายของเคย์โตะซังคือการไปที่ฮอลล์คอนเสิร์ต ฉันจะสงสัยมากกว่าว่าทำไมเขาถึงได้มาอยู่แถวนี้

คอนเสิร์ตที่ฉันมาร่วมนี่ดูเหมือนจะเป็นแนวที่เคย์โตะซังเกลียดแน่ๆ เลยล่ะ

ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขาจะต้องโกรธ แล้วก็เข้ามาพูดว่า— [ผิดศีลธรรมสิ้นดี!] แน่ๆ

เลโอ : วะฮ่าฮ่า มันคงสนุกเหมือนกับคอนเสิร์ตจากนรกเลยล่ะ เพลงสวดศพและมาร์ชงานศพที่ถูกเก็บรวบรวมมาจากทั่วโลกใช่มั้ยล่ะ?

ไม่เข้าใจเลย—ฉันชอบมาก!

เท็นชิเองก็คงชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน

มาดาระ : เท็นชิ?* นางฟ้าเหรอ? อ้อ นายคงกำลังหมายถึงเอย์จิซังอยู่สินะ ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะค่อยๆ ร่าเริงแล้วก็สนุกขึ้เรื่อยๆ เลยล่ะ

อย่าปลอยให้เขาชนะนายได้อีกล่ะ เลโอซัง ♪

เลโอ : นี่ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่ไอดอลอีกต่อไปแล้ว...

ที่สำคัญ หม่าม๊า— ถึงจะช้าไปหน่อยที่จะถามก็เถอะ แต่ว่าการที่เรามานั่งคุยกันแบบนี้มันจะดีเหรอ ผู้ชมหายไปหมดแล้วนะ

มาดาระ : หวา หยุดไปกลางคันแบบนี้คงไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ คนหายไปหมดเลย... ฉันคิดว่าฉันคงต้องเล่นต่อจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องไปแล้วล่ะ

เลโอซัง ถ้าเกิดนายอยากล่ะก็ ร้องไปด้วยกันนะ!

ฉันไม่บังคับหรอก แต่ว่า! มนุษย์เองก็เป็นเครื่องดนตรีเช่นกัน ยิ่งมีมากเท่าไหร่ เพลงก็จะมีสีสันขึ้นเท่านั้น!

ทุกครั้งที่มีดนตรีชนิดใหม่ มันก็จะยิ่งงดงามขึ้นเท่านั้น!

ฉันอยากให้นายช่วยด้วยนะ ผู้ชมจะต้องชอบใจเอามากแน่ๆ... เลโอซัง ♪

=======================

มาต่อกันที่บทที่สองนะคะ

อย่างที่เราแจ้งไปในทวิตค่า ว่าไฟล์หายหมดเลย เพราะงั้นอาจจะมีดองบ้างนะคะ ฮือ..

เพราะว่าช่วงนี้งานเยอะมากๆ เลย เลยอาจจะลงถี่ๆ ไม่ได้ ตอนสต๊อคก็หายไปหมดแล้ว ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ ;-;

Concerto - For Whom the Requiem Plays 1

Location: ย่านการค้า เมืองใกล้เคียง

เคย์โตะ : (เอย์จิยังไม่มาอีก

ฉันคิดว่าฉันควรไปรับเขาที่บ้านมากกว่ามานัดเจอกันตรงนี้

แต่ว่าพวกเราเองก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เขาจะโกรธถ้าเกิดฉันพยายามที่จะดูแลเขา เพราะว่าเขาคงทิ้งแผนของเขาไว้ข้างหลังไม่ได้แล้ว

ฉันเองก็พยายามจะหลบจากพวกคนใช้ของเอย์จิแล้ว มันคงไม่แปลกถ้าเกิดพวกนั้นจะคิดว่าฉันจะเกี่ยวดองกับพวกปีศาจที่คิดจะยัดเยียดเรื่องไร้สาระให้กับทายาทคนต่อไปกับตระกูลเท็นโชวอิน— ทายาทคนที่ควรจะถูกปกป้องเอาไว้

แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ระหว่างที่เขาเดินมาก็คงจะรู้สึกเหนื่อยไม่น้อย

นี่มันเริ่มจะร้อนแล้วนะ มันเป็นไปได้ว่าจะมีโอกาสเสี่ยงที่จะช็อคเพราะอากาศร้อย

...ตอนนี้เพิ่งเลยเวลานัดมาแค่ 15 นาที ฉันควรจะใจเย็นกว่านี้ แล้วก็ไม่กังวลมากจนเกินไป

แต่ฉันจะส่งข้อความหาเขาซักหน่อย ประมาณว่า "เอย์จิ อยู่ที่ไหนแล้ว? ตอนนี้ฉันอยู่ตรงที่นัดแล้วนะ" อะไรแบบนี้...)

เลโอ : ~...♪

เคย์โตะ : !? ทสึกินากะ!

เลโอ : หือ? โอ๊ะ อื๋อ... ฉันจำแว่นอันนี้ได้ เคย์โตะล่ะ!

เคย์โตะ : อย่ามาจำฉันด้วยแว่นนะ นายยังมีชีวิตอยู่สินะ แล้วนี่มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?

เลโอ : หืม อื๋อ~? นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ? ฉันอุตส่าห์คิดว่าฉันจะไม่เจอคนที่จะรู้จักในเมืองใกล้ๆ แล้วนะเนี่ย!

เคย์โตะ : หืม นี่เป็นวันพักผ่อนของพวกเรา เราทั้งคู่จะทำอะไรก็ได้ที่พวกเราอยากจะทำที่ไหนก็ได้

แต่นาย— นายไม่ได้โผล่หน้ามาที่ห้องเรียนเลยแม้ว่าจะหมดช่วงพักการเรียนของนายไปแล้ว... นายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? ทุกคนกำลังเป็นห่วงเรื่องของนายนะ

นายคงไม่ได้วางแผนว่าจะลาออกจากโรงเรียนใช่มั้ย? ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นล่ะก็ ช่วยทำตามขั้นตอนแล้วก็ทำให้มันเป็นรูปธรรมหน่อยเถอะ

อย่ามาหายไปปุบปับแบบนี้ เจ้าคนไม่มีระเบียบ

เลโอ : อึ่ก~... พวกเราเพิ่งเจอหน้ากันเองนะ แล้วนายก็พูดเรื่องอะไรออกมาตั้งหลายเรื่อง!

ก็ใช่แหละ ใช่แล้ว เคย์โตะชอบเป็นแบบนี้ประจำเลย! ทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ เลยนะเนี่ย!

แต่ว่าตอนนี้ ความทรงจำพวกนั้นมันเจ็บปวด! มันทิ่มแทงลงมาในใจของฉัน!

อ๊าา ฉันปวดหัว! รู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังจะนึกเรื่องราวทุกอย่างออกเลย! ฉันกลับบ้านล่ะ!

เคย์โตะ : อ๊ะ... เฮ้ เดี๋ยวก่อน ทสึกินากะ อย่าวิ่งหนีสิ! ฉันมีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากจะพูดกับนายนะ!

(...อึ่ก เขาไปซะแล้ว นี่มันไม่ดีเลย ฉันทำตัวจุกจิกใส่คนอื่นมากเกินไปแล้ว

เขาทั้งเจ็บปวดแล้วก็เหนื่อย ฉันคงทำให้เขากลัวสินะ

แต่ฉันก็แค่กังวลว่าเขาเป็นอยู่ดีรึเปล่า ไม่สำคัญว่าฉันจะพูดออกไปยังไง ฉันก็ไม่สามารถจะพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปได้ซักที)

เอย์จิ : ขอบคุณที่รอนะ เคย์โตะ~ ♪

...เป็นอะไรไปเหรอ? สีหน้าเธอดูไม่ดูไม่ดีเลยนะ อย่างกับว่าเห็นผีแน่ะ

หรือว่าจะเป็นไข้ฤดูร้อนเหรอ? เธอมีนิสัยแย่ๆ ที่ชอบปล่อยปะละเลยตัวเอง แต่ว่าดันชอบคอยจุกจิกกับชาวบ้านไปทุกเรื่องอยู่นะ

ถ้าเกิดเธอยังเป็นแบบนี้ล่ะก็ ได้ตายก่อนผมแน่ๆ เลย

เคย์โตะ : ...เอย์จิ นายก็เหมือนกันแหละ นายมีอะไรที่ต้องพูดเยอะเลยนี่

เอย์จิ : เธอก็พูดแบบนี้มาตลอดทั้งปีนั่นแหละน่า? มันก็พวกเราทั้งสองคนนั่นแหละ ผมยอมแพ้เธอเลยในส่วนนั้นน่ะ เคย์โตะ

แต่ว่าที่เธอบอกว่า "นายก็เหมือนกันแหละ" เนี่ย หมายความว่าไงเหรอ? เธอพยายามจะสื่ออะไร? มันทำให้ผมรำคาญนะ

มันเกิดเรื่องตลกอะไรขึ้นระหว่างที่ผมกำลังมาที่นี่รึไง?

เคย์โตะ : ไม่ได้ปิดบังอะไรหรอก แค่หูของฉันเหมือนจะได้ยินเสียงสะท้อนจากในอดีตขึ้นมาซักพักแล้วล่ะ

แต่อากาศมันชักจะร้อนเกินไปแล้ว สงสัยมันจะเป็นภาพลวงตาหรืออะไรแบบนั้นซะมากกว่า

เอย์จิ : ผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอกำลังพูดถึงอะไรอยู่... เธอดูจะแปลกๆ ไปนะ เคย์โตะ

ผมขอโทษที่ดึงดันจะให้เธอมาด้วยแล้วกันนะ

เคย์โตะ : เป็นอะไรไป? ไม่เหมือนนายเลยนะ เอย์จิ ทำไมถึงได้มากังวลเรื่องของฉันล่ะ? โดนอะไรกระแทกหัวรึเปล่า?

เอย์จิ : หยาบคายจริง อย่างน้อยในตอนที่ผมได้อยู่กับเธอ ผมก็ขอถอดหน้ากากของ "จักรพรรดิ" ออกหน่อยเถอะ

ถ้าเกิดผมมัวแต่นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยความหยิ่งยโสตลอดทั้งวัน ผมคิดว่ามันคงจะทำร้ายตัวผมเองมากกว่า

บางครั้งผมก็อยากจะใช้ชีวิตประจำวันแบบที่เด็กมัธยมปลายเป็นกันบ้างแหละน่า

เคย์โตะ : มันทำให้ฉันดีใจนะ ถ้าเกิดนายรู้สึกว่ามันง่ายที่จะคิดแบบนั้นน่ะ

คนที่พวกเราเคยทำลายไปคงจะรู้สึกไม่พอใจ ที่ยังคงเห็นพวกเราใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขและสงบสุข

มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะไปด้วยกันได้ หากพวกเราเอาแต่สงสารศัตรูทุกคน ต้นหญ้าหรือแมลงที่พวกเราเหยียบย่ำทำลายด้วยเท้าของพวกเรา แต่มันก็ยังทำให้ฉันรู้สึกหนักใจอยู่แหละนะ

เอย์จิ : ฮึฮึ เธอจำได้รึเปล่าล่ะ ว่าตลอดชีวิตของเธอน่ะ ทานขนมปังไปทั้งหมดกี่แผ่นแล้ว เคย์โตะ?

เคย์โตะ : นายควรจะเลิกพูดจาตามหนังหรือการ์ตูนได้แล้วนะ

เอย์จิ : ผมใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเล็กๆ เองนี่นา ผมต้องอยู่ในพื้นที่ที่จำกัดมาเสมอ เพราะว่าอาการป่วยของผม

เคย์โตะ : ฮึฮึ นายเข้าใจไวดีนี่ สิ่งที่ฉันพยายามจะสื่อน่ะ เพราะงั้น การคุยกับนายมันก็เลยง่าย

แต่สำหรับคนที่ฟังพวกเราคุยกันคงรู้สึกว่าบทสนทนาของพวกเรามีแต่คำอุปมาอุปไมยจนมันดูกำกวมล่ะนะ

เอย์จิ : เป็นอะไรไป เธอดูจะจริงใจมากขึ้นนะ... พวกเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กนะ นี่คือสิ่งที่เธอจะเรียกว่าเป็นความสมบูรณ์แบบ

เหรอ

ยังไงก็เถอะ มันยังพอมีเวลาก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มใช่มั้ย อยากจะไปฆ่าเวลาที่ไหนซักหน่อยรึเปล่า?

ไปที่อาร์เคดกันมั้ย ห้างด้วย ♪

เคย์โตะ : นายจะใช้แรงมากเกินไปก่อนจะถึงเวลาถ้าเอาแต่เล่นซนตอนนี้นะ...

เอย์จิ ไปที่คาเฟ่ หรืออะไรแบบนี้ดีกว่า

(แถมมันยังมีโอกาสที่พวกเราจะเจอกับ

ทสึกินากะอีก ถ้าเกิดพวกเราเดินเที่ยวแถวนี้ไปทั่ว

ทั้งหมอนั่นและเอย์จิมองหน้ากันไม่ติดอีกแล้ว มันคงจะดีกว่าถ้าเกิดพวกเราไปอยู่ที่ไหนซักที่โดยไม่ออกไปไหน)

==================

กลับมาพบกันอีกแล้วนะคะ กับสตอรี่พาร์ท Concerto จริงๆ เป็นเนื้อเรื่องอีกพาร์ทนึงที่ชอบมากเลยค่ะ เป็นไทม์ไลน์ช่วงก่อนที่เลโอจะกลับมาเรียนอีกครั้ง

จำได้ว่าก่อนที่กาชานี้จะเข้า โดนแฮปปี้เอเลหลอกจนตายใจจริงๆ ไม่ได้เก็บเพชรเอาไว้เปิดกาชาเลย 5555 กว่าจะได้การ์ดใบนี้ก็ล่อไปเป็นปีแล้วค่ะ แต่สุดท้ายก็ยังพยายามเปิดจนได้...

ยังไงก็ขอให้สนุกกับสตอรี่นี้นะคะ

ช่วงนี้ฝนตก อากาศเปลี่ยน คนแปลก็ป่วย

ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะคะ 5555

ฝากติดตามทวิตเตอร์ตามอัพเดตข่าวสารกันด้วยค่า

@GraciozoTH

Sakuma Ritsu's Sub Story 1

Requirement : หัวใจเลเวล 2
Season : ฤดูใบไม้ผลิ
Location : สวน

อา~... โทษทีนะ แต่ว่าช่วยเบาลงหน่อยได้มั้ย?

ฉันหมายถึงให้ช่วยลดเสียงคุยโทรศัพท์ลงหน่อยน่ะ จริงๆ จะดีกว่านี้ถ้าเกิดเปลี่ยนเป็นเลิกคุย หรือตายไปเลยก็ดี

เธอกวนเวลาพักผ่อนฉันอยู่นะ

ถึงแม้ว่าฉันจะหลับสนิทแค่ไหนเธอก็จะยังคงพูดฉอดๆ แบบนี้สินะ คิดจะทำอะไรรึไง?

อย่าแค่ขยับออกไปเฉยๆ สิ ไม่ใช่ว่าฉันบอกว่าให้เก็บโทรศัพท์เหรอ? ฉันรำคาญที่จะต้องมานั่งพูดแบบนี้เรื่อยๆ หลายๆ ครั้งนะรู้มั้ย?

อา~... แล้วก็ ฉันคิดว่าควรจะบอกให้เร็วกว่านี้อยู่ เธอเหยียบหลังฉันนะรู้มั้ย? ฉันก็รู้หรอกว่ามันเป็นความผิดของฉันที่มาหลับอยู่ในที่แบบนี้ แต่ว่าช่วยไปให้พ้นที่ได้มั้ย?

เธอไม่ได้หนักขนาดนั้นหรอก เพราะงั้นแค่นี้ฉันนอนต่อไปได้อยู่แล้วน่า แต่ตอนที่ฉันตื่นฉันจะปวดหลังไง

พอได้รับบาดเจ็บมันจะทำให้หลับได้ยากขึ้นนะ

ฮ้าววว ♪

อื้ม อื้ม นั่นแหละ ออกไปไกลๆ ฉัน

อา~... ในที่สุดฉันก็จะได้นอนพักแล้ว

หืม? สายตาสงสัยแบบนั้นมันอะไรน่ะ? มีอะไรจะบอกฉันรึไง? น่ารำคาญจริง...

หืม~... อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงมานอนอยู่ในที่แบบนี้?

ก็นะ ปกติแล้วฉันก็ไมาค่อยมานอนแถวนี้หรอก... แล้วฉันต้องอธิบายให้เธอฟังเหรอ? มันน่ารำคาญจะตาย

มันก็ช่วยไม่ได้หรอก ก็พอฉันง่วงขึ้นมาเมื่อไหร่ฉันก็จะนอนเลย

เพราะว่าฉันเป็น "ตาลุง" ไงล่ะ.....?

ไม่เข้าใจเหรอ? หืมม น่าจะเพราะว่าเธอยังเด็กเกินไปงั้นสิ...?

อือ ฉันเรียนซ้ำไปปีนึง เพราะงั้นฉันแก่กว่าเธอนะ

แต่ฉันก็ไม่ค่อยจำอายุของตัวเองเท่าไหร่หรอก เพราะงั้น ใครจะรู้ล่ะ?

จะยังไงก็เถอะ นี่เป็นที่นอนที่ดีที่สุดที่ฉันเจอในโรงเรียนน่าหนวกหูแบบนี้ เพราะงั้นฉันจะชอบมันเป็นพิเศษเลยล่ะ มันไม่ใช่ที่ที่คนสนใจเท่าไหร่ มันก็เลยเงียบเสมอเลย

แถมยังมีกลิ่นหอมๆ ของดอกไม้ แถมพื้นดินก็ยังนิ่มเหมาะกับเป็นที่นอนด้วย เพราะงั้นมันหลับสบายมากๆ เลยล่ะ... ♪

ฉันจะดีใจมากเลย ถ้าเธอรีบๆ ไปให้พ้นๆ ซะ

ตราบใดที่เธอไม่รบกวนการนอนของฉัน ฉันก็จะไม่ทำอะไรแย่ๆ หรอกน่า

ฉันจะดีใจมากเลย ถ้าเกิดเธอทิ้งฉันไว้ตรงนี้

ถ้างั้น แล้วเจอกันนะ บ๊ายบาย

อา~... ในที่สุด ฉันก็จะได้นอนซักที

==================================
กลับมาเจอกันอีกครั้งกับสตอรี่ของริทสึนะคะ

เจอกันแรกๆ นี่หาเรื่องกันทุกคนเลย 5555

วันนี้มีข่าวมาแจ้งค่ะ ตอนนี้เราเปิดแอคทวิตเอาไว้แล้ว เอาไว้ตามอัพเดตบล็อกนะคะ

ถึงจะไม่ค่อยถี่ก็เถอะ แต่ว่าสามารถเข้ามาคุย ติชมงานกันได้ค่ะ

https://twitter.com/graciozoTH

ไป Follow ตามอัพเดตกันได้นะคะ

ขอบคุณค่า

Birthday of Music

CV : Tsukinaga Leo (Asanuma Shintarou)

Birthday of My Music!

Catch donna yume o Days egakidasou?

Ease ari no mama o IMAGE shitara

Find kakureteita Gift takaramono o

Arrow onpu ni shite Birth umareteku

CATCH ความฝันแบบไหนกันนะ

DAYS ที่เราจะเขียนในวันนี้

EASE ถ้าเกิดเธอจินตนาการไว้เพียงแค่นั้น

FIND สิ่งที่อยู่ข้างในดูสิ

GIFT เป็นเหมือนกับสมบัติ

ARROW เปลี่ยนมันให้กลายเป็นตัวโน้ต

BIRTH ให้กำเนิดมันซะสิ!

Yawarakana kuchibiru ga tsumugu kotoba ga ongaku o matotte

Hora, afureteru!

ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของเธอห่อหุ้มเสียงเพลงเหล่านั้นเอาไว้

เห็นมั้ย มันระเบิดออกมาแล้ว!

Birthday of My Music!

Me ni utsuru shikisai de Inspiration o MELODY ni shiyou

Soshite Let's Sing! sono kansei ni subete yudanete mite

Just! kono shunkan ni hibikaseyou kimi to tsukuru PHRASE o

BIRTHDAY OF MY MUSIC

ด้วยสีสันมากมายที่กำลังสะท้อนในดวงตาของเธอ มาเปลี่ยน INSPIRATION นั้นให้กลายเป็น MELODY!

แล้วก็มา LET'S SING! ใส่ทุกอย่างลงไปในความรู้สึกนี้

JUST! ให้มันดังออกมาในตอนนี้

PHRASE ที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยกันกับเธอ

Nee, shitteiruno? sou, utsukushii mono

Aa... iwanaide ii! IMAGE shiyou

Saa, hashitteikou mou, saihate made

Aa... atarashii FEELING umidasu kara

นี่ เธอรู้อะไรมั้ย? ฉันหมายถึงสิ่งที่สวยงามน่ะ

อ๊ะ... อย่าพูดออกมานะ ทำให้มันเป็น IMAGE สิ!

เอาล่ะ ไปกันเถอะ ไปสู่จุดสูงสุดของมัน

อา... มันสร้าง FEELING ใหม่ขึ้นมา

Wakiokoru senritsu ga tsuyoku kokoro o yusabutte irunda

Mata... kirameite!

เมโลดี้ที่กำลังเอ่อล้นกำลังแล่นไปมาในหัวใจของฉัน

และอีกครั้ง... มันเปล่งประกายออกมา!

Birthday of My Music!

Kikoete kuru oto de Heartbeat takanarashi rizumu kizamou

Dakara Let's Dance! sono kankaku ni subete azukete mite

Just! kono shoudou o dakishimeyou

Kodou ga hora... CRESCENDO!

BIRTHDAY OF MY MUSIC!

ด้วยเสียงที่เธอได้ยิน เคาะมันออกมาเป็นจังหวะ ให้หัวใจของเธอได้แล่นไป

ถ้างั้นก็ LET'S DANCE! ทิ้งทุกอย่างภายในความรู้สึกนี้

JUST! โอบกอดพลังนี้ไว้ เห็นมั้ย มันคือ CRESCENDO!

Gimme! Gimme! Gimme!

Fancy! Stimuli! Vibrate!

Gimme! Gimme! Gimme!

Your Eyes! Your Voice! Your Heart!

Isshun de kieteiku hakanai gensou

Tsukamaeru dake ja imi ga nai

Gosenfu no ori o aite

Mugen ni hirogaru sora e hanateba... umarekawaru

ภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นมาและหายไปอย่างรวดเร็ว

มันไม่มีประโยชน์อะไรที่แค่จะเก็บมันเอาไว้

เปิดกรงที่กักขังโน้ตพวกนั้นออกมาสิ

แล้วปล่อยให้มันลอยขึ้นไปบนท้อวฟ้าอันไร้ที่สิ้นสุด... แล้วมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

Sou sa! Everyday is Birthday of Music!

Kasanariau omoi de Inspiration o haamonii shiyou

Soshite Let's Make! sono kanjou ni, kokoro o nosete mite

Just! kono kandou o hibikaseyou

Kimi to tsukuru kibou no ENSEMBLE... zutto egakou

Just a Birthday of Our Music!

ใช่แล้ว! EVERYDAY IS BIRTHDAY OF MUSIC

ด้วยอารมณ์ที่กำลังพรั่งพรูเข้ามาในตอนนี้

มาทำให้ INSPIRATION นี้กลายเป็น HARMONY!

แล้วก็ LET'S MAKE! ให้หัวใจของเธอรับรู้ความรู้สึกนี้

JUST! ให้ความรู้สึกมันร้องออกมา

ENSEMBLE ของความหวัง... พวกเราจะเขียนมันขึ้นมาตลอดไป

JUST A BIRTHDAY OF OUR MUSIC!

==========================================

มาต่อที่เพลงของเลโอกันนะคะ

ส่วนตัวประทับใจท่อนแรกๆ มากเลย มีการไล่โน้ต CDEFGABC ด้วย ลองสังเกตกันดูนะคะ สมกับที่เป็นเลโอจริงๆ

จำได้ว่าตอนที่เพลงนี้ออกมาใหม่ๆ หบายคนคาดหวังว่าเพลงของเลโออาจจะมีดราม่า แบบ ทำไมเพลงมันถึงสดใสขนาดนี้ 55555

แต่ส่วนตัวเราชอบนะคะ ดันตีความไปเองซะว่า เพลงที่เลโออยากถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นฟัง น่าจะเป็นเพลงที่ฟังแล้วทำให้ทุกคนยิ้มได้มากกว่าการที่จะต้องมาฟังเพลงที่เป็นเรื่อวราวของตัวเอง

แต่มันก็เป็นแค่การตีความของเรานะคะ อย่าเชื่อ 55555

เมื่อวานมีใครได้ดูถ่ายทอดสด 2nd Dream Live บ้างมั้ยคะ เราได้ดูค่ะ 55555 ตอนนี้ยังดูย้อนหลังทันนะคะ

รู้สึกจะย้อนหลังได้ 7-14 วันนะคะ อยากบอกว่าดีมากๆ /ช่วยกันขายของ

ขอบคุณที่ติดตามค่า